اشعاری از دل

يك شب از پاييز ِ نارنجي و  سرد

ابر در مهماني طوفان گريست 

در خيابان نيست از عابر  خبر

بوي عطر ِ خانه هاي آجريست 


منتظر بودم به سور ِ نور ِ ماه 

تا بيايي بنگرم خوش روي تو 

آمدي از دور دست آهسته وار 

آمدم تندي به  شادي سوي تو 


اشك ها در جشن ِ باران گم شدند 

عمق ِ چشمت حرف ها با دل زدي 

غم ميان ِ چهره ات  ديدم ولي

پشت غم ها خنده اي باطل زدي 


باز هم رفتي و  من تنها شدم 

دست ِ حاجت بردم اندر نزد ِ رب 

گفتم اي معبود ِ رحمانم بگو 

چيست اين دوري عاشق ها سبب 


آمد انگار اين ندا  اي بي خبر

هيچ داني  حكمت ِ كار ِ خدا 

عاشقان ,  پروانگان باشند و  بس

بهر ِ دلبر ,  جانشان گردد  فنا


در پي معشوق بايد رفت  باز

از هزاران آتش ِ سوزان گذشت 

عشق يعني كوچه ي صعب العبور 

شاهراه اما  بدون باز گشت 

لیک خندان برود باز , به دنبال ِ شرار

سال نو  مبارک . 

سیب و سنجد را بیار 

نرم نرمک می رسد عـطـر ِ بـهـار 

یاس و نسرین و شقایق ,  جمله رقصان گشته اند 

بـا وزش هـای نـسـیـمی خوش ,  شـود هـر آشـیـانـی نـونـوار 

هـفـت سـیـنـی پـهـن گـشـت امـا کـسـی آگـه نـبـود از مـاهـی ِ بیچاره روز 

او بـه آرامـی نـشـسـتـه کـنـج ِ تُـنـگـش ,  بـیـخـبـر از عـیـد ِ نـوروز اسـت دائـم بیقرار 

در خـیـالـش روی امـواجـی زلال و بـیـکـران ,  این سو وَ آن سو می پرد 

در کـنـار ِ مـاسـه هـای ِ نـرم ِ سـاحـل ,  شـادمان در انتظار 

می رود هـمـراه ِ مـعـشـوقـش بـه دریـاهـای دور 

دسـت ِ خـود را می گذارد دست ِ یار 

هـر دو بـر موجی سوار 

روزگــــــــــاری آب بـود 

غـصـه اش در قـعـر ِ دریـا خـواب بـود 

آسـمـان بـود و هـوایـی پـاک ,  بـی گـــرد و غـبـار 

هـر شـبـانـگه وعـده ی دیـدار ِ او بـا هـمـدمـش ,  مـهـتـاب بـود 

راه ِ دور و موی بور و حور و نور ,  سور و شور و جمع ِ جور افسوس تور 

آخـریـن دیـدارشـان در لا به  لای دام ِ صـیـادی ســتــمــگـر ,  عـمـق ِ یـک گـرداب بـود 

آسـمـان آن شـب بـرای هـر دو مـاهـی ,  تـا سحرگه گریه کرد امـا چـه سود 

تُــنــگ ِ هـر یـک بـهـر ِ زیـبـایـی ِ مــنــزل هـا ,  مثال ِ قاب بـود 

نــاگــه از یــادش بــرون مــی آیــد و گــویــد دریــغ 

آن زمــان افــســانــه ای نـایـاب بـود 

روزگـــــــــاری نـاب بـود 

ســکــه و ســبــزه نـهـاد 

بـر سـر ِ سـفـره اش آن صـیـاد ِ شـاد 

کــوچــه و بــازار خــلــوت ,  کــل ِ مــردم مــنــتــظــر 

رنـگ ِ روی ِ حـاج فـیـروزی عـیـان شـد ,  مـشـکـی اش را بـرده بـاد 

یــا مــقــلــب الــقــلــوب آهـسـتـه بـر مـاهـی رسـیـد و رنـگ ِ رویـش شـد سـپـیـد 

زیــر ِ لـب بـا رب بــگــویــد بـهـر ِ چـه مـادر مـرا از اولـش ,  بـیـچـاره ای ایـن گـونـه زاد 

گــــویــــیــــا پـــروردگـــارش از تـــمـــام ِ عـــالـــم و آدم بــــه او دارد نـــگـــاه 

قـطـره اشـکـی عـمـق ِ تُـنـگ ِ تَـنـگـش از چـشـمـان ِ خـونینش فتاد 

پــیــکــر ِ بــیــجـان شـده ,  آهـسـتـه آمـد روی ِ آب 

نــاگــهــان اخــبــار ایــن پــیــغــام داد 

عــیــدتــان پـیـروز بـاد 

می خواهم از چشمانت امشب شـعر گویم 

همچون مسافر ,  عـمـق ِ آن هـا را بـپـویـم 

در بـیـن ِ اشـکـم دیـدمـت یـک لـحـظـه امــا 

پنهان شدی وقتی که شُــسـتـم  آب ِ رویم 


بـازم  بـرایـت  گـریـه  کـردم ,  تـا  سـحـرگـاه 

می دیـدمـت بـا  قـلـب ِ پـر انـدوه ,  گـهـگـاه 

اشـکـم بـه پـایـان آمـد و  افـسوس ,  رفتی

مـن مـانـدم و  سـجـاده و  تـا بـیـکـران ,  آه


وزن  و   ردیـف  و   قـافـیـه ,  از کـف پـریـدنـد 

وقتی  که  در  خواب ِ  شبم ,  روی تو  دیدند 

بانگ ِ  اذان  از  مسجدی ,   آمد   به  گوشم 

شد  صبح و  حسرت ها به سوی دل خزیدند 


بر   موج ِ   اقیانوس ِ   قلبم  ,   تک سواری 

سوگند     دادم     تا     به    اشعارم   بباری 

شد    گردباد    اما   به   یادت   گشته   آرام 

دلبر مگر  در  عمق ِ  چشمانت ,  چه داری  ؟


عمری در اعماق ِ دو چشمت ,  منگ و  گیجم

یــک نــاخــدای ِ کــهــنــه کــار ِ ایـن خـلـیـجم 

تــا واپــــــســیــن آه ِ دلــم ,  نــیــلــوفــرانــه 

بــگــذار تــا بـر پــیــچــک ِ عـشـقـت بـپـیـچـم 


بــگـذار از دنــیــای خــود ,  غــافــل شـوم بـاز 

بــا یــاد ِ تــو ,  بـیـدل تـریـن بــیـدل شـوم بـاز 

خـواهــم کـه در شـن بـازی ِ طـفـل ِ نگاهـت 

یـک بـار ِ دیـگـر نـغـمـه ی سـاحـل شـوم بـاز 


بـا مـن بـمـان ,  بـا مـن بـمـان ,  ای  آشنایم

از لــیــلــی و  مــجــنـون بـگـو  بـازم  بـرایـم 

امـشـب قـرار ِ  مـا ,  مـیـان ِ  خـواب و  رویا 

در نـیـمـه  شــب ,  بـا بـارش ِ بـاران بـیـایـم